ไปตาก ดูพริกกะเหรี่ยง กับเพื่อนกะเหรี่ยง

พฤศจิกายน 19th, 2008 | หมวดหมู่ MyLife, ความรู้เรื่องเกษตร.

ได้กลับมานั่งเขียนบล็อกผักซักที หลังจากที่ขึ้นดอยไปเก็บข้อมูลพริกกะเหรี่ยง ที่จังหวัดตากมาซะน่วมเลย

การเดินทางไปแบบนักวิจัยจนๆ ก็คือขึ้นรถหลายๆต่อ เพื่อไปให้ถึงพื้นที่ เที่ยวนี้ผมไปมา 2 อำเภอ คือที่ อำเภอพบพระ กับอำเภอแม่ระมาด

คำว่า “พริกกะเหรี่ยง” ถามใครๆว่าพริกพันธุ์อะไร คำตอบก็คือพันธุ์ “พริกกะเหรี่ยง” จริงหรือ? ที่มาที่ไปก่อนที่มันจะกลายมาเป็น ก๋วยเตี๋ยวพริกกะเหรี่ยงอยู่ในชามนี้ อยากรู้ก็ต้องตามไปดูให้ถึงที่

พริกกะเหรี่ยงที่อำเภอพบพระ จากการสอบถามข้อมูลเกษตรกร(ชาวม้ง) แบบรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ก็พอจับใจความได้ว่า การปลูกพริกกะเหรี่ยง ที่อำเภอพบพระ จะปลูกในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม การปลูกจะปลูกสลับแถวกันกับ ข้าวโพดไร่ โดยปลูกพริกกะเหรี่ยงหลังจากปลูกข้าวโพดไร่ไปแล้วประมาณ 2 อาทิตย์ จะหยอดหลุมปลูก หลุมละ10-20 เมล็ด (สุดท้ายมันจะรอดเหลือหลุมละไม่กี่ต้น) ใช้ระยะปลูก 50×50 เซนติเมตร สลับแถวกับข้าวโพดไร่ ตามรูป

เมื่อเก็บข้าวโพดเสร็จแล้ว ประมาณ 1 เดือน ก็จะได้เก็บพริกต่อ ในเรื่องของการขายพริกกะเหรี่ยงนั้น ส่วนใหญ่แล้ว จะมีพ่อค้าแม่ค้า มารับซื้อถึงที่ (ซื้อหน้าสวน) หรือมีคนในหมู่บ้านทำการรับซื้อ แล้วรวบรวมไปขายส่งต่อ

อย่างเจ้านี้ ก็จะมารับซื้อ ไปส่ง ที่ปากคลองตลาด, ตลาดไท, นครปฐม และราชบุรี (เท่าที่สอบถามมาแค่นี้ แต่ความจริง น่าจะมีมากกว่า)

ที่เห็นในภาพ บรรจุถุงละ 10 กิโลกรัม จะมีอยู่ 2 แบบคือ 1.) พริกแดงทั้งหมดจะขายกิโลกรัมละ 40 บาท(ราคาหน้าสวน) 2.) พริกคละ คือมีทั้งเขียวทั้งแดงปนกัน ราคากิโลกรัมละ 30 บาท(ราคาหน้าสวน) รถคันนี้ “กิ๋นกับพริก” แต๊ๆ

นอนที่พบพระ 2 คืนครับ แล้วก็โบกรถสองแถว เดินทางต่อ จุดหมายคือ อำเภอแม่ระมาด พริกกะเหรี่ยงที่อำเภอแม่ระมาด ไม่เหมือนกับที่อำเภอพบพระนะครับ ความแตกต่างอยู่ที่ขนาดของผล พริกที่แม่ระมาดจะสั้นกว่าพบพระ แต่ลักษณะอื่นคล้ายกัน

การปลูกพริกกะเหรี่ยงที่อำเภอแม่ระมาด ไม่ได้ปลูกปนกับข้าวโพดเหมือนที่พบพระ เพราะสภาพอากาศที่แม่ระมาด ชื้นกว่าที่พบพระ หากปลูกพริกปนกับข้าวโพด จะทำให้พริกเน่า จึงต้องปลูกแยกพื้นที่กัน การปลูก จะปลูกช่วงต้นเดือนพฤษภาคม

วิถีของชาวกะเหรี่ยงที่นี่ จะปลูกข้าวไร่แบบหยอดหลุม เสร็จแล้วจะหว่านเมล็ดพริก, ผักกาด, เมล็ดแตง, เมล็ดผักชี, บวบ, ถั่วฝักยาว ฯลฯ ในพื้นที่ปลูกข้าวด้วย พอถึงหน้าเกี่ยวข้าวก็จะมี พืชอื่นๆไว้บริโภคด้วย ที่นี่ไม่เน้นปลูกพืชเพื่อขาย จะปลูกไว้เพื่อบริโภคภายหมู่บ้าน

แล้วผมก็ทำงานจนเสร็จ 3 คืน 4 วัน กับชีวิตบนดอย ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างไม่ใช่แค่พริก แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น เห็นความต่าง เห็นธรรมเนียมประเพณี ของคนชาวเผ่า ไม่ต้องแปลกใจ หากเราเป็นแขกของชาวม้ง เราจะได้กินข้าวก่อนเขา พอเราในฐานะแขก ผู้มาเยือนกินเสร็จ พวกเขาถึงจะกินได้

ไม่ต้องไปกวักมือเรียกเขามากินด้วยนะ รีบๆกินให้อิ่มแล้วจะไปไหนก็ไป หากจะเรียกชาวม้ง ก็ให้เรียกว่า “ม้ง” ห้ามเรียกว่า “แม้ว” เพราะเขาไม่ชอบ

ส่วนชาวกะเหรี่ยงก็ให้เรียก “กะเหรี่ยง” ห้ามเรียกว่า “ยาง” เพราะเขาจะไม่พอใจ แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจ ถ้าเห็นกะเหรี่ยงไม่ไปลามาไหว้ เหมือนคนไทย เพราะประเพณีของเขา ไม่มีอย่างเราน่ะสิ ไหว้หรือไม่ไหว้ ก็ไม่มีผลอะไรกับที่นี่

ที่บ้านเพื่อนกะเหรี่ยง ผมประทับใจกับห้องครัว ที่ก่อไฟบนบ้านเลย หน้าหนาวก็อาศัยไออุ่นจาก กองไฟนี้แหละ

ชอบตอนเวลาแม่นั่งทำกับข้าวจัง (แม่เพื่อน) กับข้าวคนกะเหรี่ยงเป็นอะไรที่ เป็นธรรมชาติมาก ส่วนใหญ่จะเป็นผัก เครื่องเทศ สมุนไพร คั่วๆต้มๆตำๆ ก็ออกมาน่ากินไปอีกแบบ แต่ไอ้ไข่พะโล้นั่นซื้อมานะ

เวลากินข้าวกับคนกะเหรี่ยงไม่ได้ใช้ช้อนตักข้าวใส่ปากนะครับ แต่จะใช้มือหยิบข้าวใส่ปากแทน จะใช้ช้อนเฉพาะเวลาตักกับ มาใส่ข้าว ไอ้ผมก็กินไม่ค่อยเป็นเลยขอใช้ช้อนดีกว่า

ชีวิตที่นี่เรียบง่ายมาก ในป่าค่อนข้างจะสมบูรณ์ มีน้ำห้วย ให้ไปหาจับ “กุ้งห้วย” มาให้แม่ทำกับข้าวด้วย ลืมบอกไปว่า “แม่” ภาษากะเหรี่ยงเรียกว่า “โม” ส่วน “พ่อ” เรียกว่า “ปา”

ไอ้กุ้งในห้วยนี่ วิธีการจับมันก็ไม่ยาก ใช้สวิงไล่ช้อนในลำห้วยเลย